ابراز همدردی سرکار خانم ماریا گورجیکو یکی از اتباع لهستانی نجات یافته از دوران جنگ جهانی دوم و عضو گروه بچه‌های اصفهان با مردم ایران

سرکار خانم ماریا گورجیکو یکی از اتباع لهستانی نجات یافته از دوران جنگ جهانی دوم و عضو گروه بچه‌های اصفهان، در پی تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به جمهوری اسلامی ایران، با ارسال نامه ای با مردم ایران ابراز همدردی نمود.

خانم ماریا گورجیکو یکی از اتباع لهستانی نجات یافته از دوران جنگ جهانی دوم که مدتی را در ایران زندگی کرده و به بچه‌های اصفهان نیز معروف است، با ارسال نامه ای به سفارت جمهوری اسلامی ایران در ورشو، مراتب حمایت و همدردی خود را با مردم ایران در پی تهاجم آمریکا و رژیم صهیونیستی ابراز نمود. متن این نامه یه شرح زیر است.

ورشو، مورخ اول آوریل 2026 (مطابق با 12 فروردین 1405)

در پی تهاجم دوباره ایالات متحده آمریکا و اسرائیل به جمهوری اسلامی ایران، خانم ماریا گورجیکو با ارسال نامه ای، این حمله و تجاوز را به ایران به عنوان تجاوز به یک کشور مستقل و دارای حاکمیت ملی ارسال نموده است:

با توجه به درگیری‌های جاری در خاورمیانه، یا بهتر بگوییم، تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران، شایسته است به یاد مردم و کشوری بیفتیم که در زمان جنگ جهانی دوم، دست یاری‌ و مساعدت خالصانه و بدون چشم‌داشت خود را به سوی لهستانی‌هایی که از خانه‌هایشان رانده شده و به سیبری تبعید شده بودند، دراز کردند.

کشوری که آوارگان لهستانی را پذیرفت، ایران بود که در آن زمان برای ما به نام «پرشیا» مشهور بود.

در میان اندک افرادی که هنوز در قید حیات‌اند و در سرزمین مهمان‌نواز آن کشور دور و به‌ظاهر غریب پناه یافتند، اینجانب و دو خواهرم نیز بودیم. ژنرال آندرس حدود ۱۳۰ هزار نفر از لهستانیان تبعیدی را از مرگ محتوم نجات داد. او همچون موسی، هم‌میهنان‌اش را از سرزمین غیرانسانی و اسارت و بردگی و جهنم سرخ بیرون آورد و به سوی سرزمین موعود، بهشتی که ایران بود، هدایت کرد.

ایران برای ما به منزله بهشتی از آرامش، گرما و مهمان‌نوازی بود. حدود ۸۰ هزار نفر از میان کل ۱۳۰ هزار نفر، نظامی لهستانی تحت فرماندهی ژنرال آندرس بودند. در میان این نظامیان که پس از مدتی از ایران خارج و به فلسطین منتقل شدند حدود ۴ هزار نفر از اتباع لهستانی یهودی‌تبار بودند. آنها همانجا ارتش ژنرال آندرس را ترک و به جامعه یهودی فلسطین پیوستند. آنها علی‌رغم شرایط جنگ و قوانین و مقررات آن زمان که فرار از خدمت معمولاً مجازات اعدام داشت، پاسخ نافرمانی خود را ندادند.

در میان ۴۰ هزار نفر غیرنظامی‌که وارد ایران شدند، حدود ۲۰ هزار نفر از خانواده‌های نظامیان و ۲۰ هزار نفر یتیم و نیمه‌یتیم بودند که اینجانب نیز در میان آنها بودم. حدود ۸۰۰ کودک این یتیمان، اتباع لهستانی یهودی‌الاصل بودند که اصطلاحاً به «کودکان تهران» معروف بودند. آنان نیز بنا به خواست خود و پس از دشواری‌های فراوان به فلسطین رسیدند و در آنجا در جامعه یهودی ادغام شدند.

به دلیل شرایط اقلیمی‌بسیار مناسب در اصفهان، حدود ۳ هزار یتیم به‌ویژه کسانی که بیش از دیگران رنج‌دیده و نیازمند شرایط ویژه برای بهبود حال‌شان بودند به آن شهر منتقل شدند.

این کودکان در اصفهان بهشتی از آرامش یافته و آن شهر را میهن دوم خود دانسته بودند. این شهر زیبا و عجیب که این اواخر میراث ملی آن در اثر تهاجم نظامی‌کنونی آمریکا و اسرائیل آسیب دیده است و مردم مهربانی که تا به امروز از گورستان‌های نیاکان ما که در خاک ایران آرمیده‌اند مراقبت می‌کنند، برای همیشه در قلب‌های ما به‌عنوان زیباترین خاطرات کودکی باقی خواهند ماند و هرگز نباید آن را فراموش کنیم.

در بحبوحه نزاع کنونی، باید محبت مردم و کشوری را به یاد داشته باشیم که زمانی که پدران و برادران ما در جبهه جنگ با آلمان نازی برای آزادی اروپا و لهستان جنگیده و جان می‌دادند، به ما کودکان آواره کمک کرد. در حالی که در همان زمان، متحدان لهستان، ما را در نقاب دوست در دو کنفرانس تهران و یالتا به شوروی فروختند.

همدلی و همبستگی ما با مردم ایران، خصوصاً در این ایام جنگ، همچنان استوار و تزلزل‌ناپذیر است.

 

ماریا گورجیکو - متولد 1931 و یکی از کودکان نجات‌یافته اصفهان، سپس مقیم لبنان و از سال ۱۹۴۷ تا کنون ساکن ورشو.

نامه فوق مورد حمایت انجمن خانواده‌های نظامیان ژنرال آندرس قرار گرفه است.